Antía Muíño presenta Mientras sueño y vivo, terceiro avance do seu novo disco

Mientras sueño y vivo sitúa a Antía Muíño nun rexistro de quietude consciente. Unha canción construída dende a guitarra e a voz, sen capas nin intermediarios, que funciona como pausa dentro do camiño que leva a Anfibia por veces. Aquí a artista escolle quedar no mínimo, confiar na palabra e deixar que o tempo da canción marque tamén o tempo da escoita.

Este venres, 6 de febreiro, Antía Muíño publica o terceiro e último sinxelo de adianto do que será o seu segundo álbum, Anfibia por veces, que verá a luz o vindeiro 20 de febreiro en todas as plataformas dixitais, editado por Raso Estudio. A canción actúa como peche deste ciclo previo ao disco, deixando unha sensación de recollida e de síntese máis que de exhibición.

O lyric video de Mientras sueño y vivo xa está dispoñible en YouTube e acompaña unha peza que aposta pola contención como forma expresiva. A ausencia de artificio reforza o peso emocional da canción e coloca a voz no centro, nun diálogo directo coa escoita, sen distraccións nin présas.

No seu álbum debut, Antía Muíño xa amosara unha capacidade singular para conectar dende o esencial. Cancións como Carta aberta, Noviembre ou Herba de namorar converteron aquel primeiro traballo nunha das revelacións máis sólidas de 2022 dentro da nova canción de autora galega. Ese espírito segue presente, mais agora aparece ampliado, máis consciente do seu propio espazo.

Mientras sueño y vivo súmase así aos anteriores adiantos, A beleza e Augha desa fonte, cos que a artista foi debuxando paseniño o universo sonoro de Anfibia por veces: un disco máis polifónico e transversal, que medra en matices sen perder a proximidade emocional que define o seu proxecto.

A presentación oficial do álbum terá lugar o vindeiro 5 de marzo no Teatro Principal de Santiago de Compostela, nun concerto que se intúe coherente co espírito do disco: un espazo para a escoita atenta, para o detalle e para deixar que as cancións respiren xuntas co público.Un novo paso nunha traxectoria que segue avanzando dende o íntimo, confiando na forza do pequeno cando está ben situado.