Que a morte nos pille nun pogo dos The Rapants a punto de romper: Rapants Club confirma o momento máis expansivo da banda

Ao longo deste mes de marzo hai moitas opcións de que Rapants Club acabe convertido nun deses discos que moita xente leve en bucle case sen darse conta. Ten algo de preludio perfecto para o que vén: soa a primavera aberta, a estrada cara ao verán e a esa ansiedade colectiva por volver aos festivais cun repertorio novo aprendido de memoria. O cuarto traballo de The Rapants chega ademais nun momento no que o grupo xa deixou de ser unha promesa para ocupar un lugar central dentro da música galega actual.

As doce cancións do álbum funcionan como unha colección de himnos inmediatos pensados claramente para a conexión co público. Xa desde “Jrasias por confiar”, que abre o disco cun ton de agradecemento directo, percíbese esa vontade de devolver en forma de canción todo o camiño compartido coa súa audiencia. Hai guitarras afiadas, sintetizadores, pulsión disco, detalles electrónicos e unha escrita emocional que segue moi pegada á forma na que a banda entende a proximidade.

Segue habendo ecos claros dese indie dos dous mil, especialmente nalgunhas dinámicas rítmicas e melódicas que poden lembrar a Two Door Cinema Club, pero este disco abre máis portas ca nunca. Por momentos tamén aparece unha tensión máis cortante, máis seca e urbana, que remite a distintas etapas de The Strokes. Aínda así, a estas alturas a personalidade do grupo pesa máis ca calquera referencia. The Rapants xa teñen unha forma propia de escribir retrousos, de colocar ironía, de acelerar unha canción e de facer recoñecible o seu universo en poucos segundos.

Boa parte dese salto tamén se nota na produción. Para este disco a banda contou con Anxo Ferreira, Raúl Pérez e Miguel León, tres nomes que acompañan un álbum máis aberto en texturas e máis disposto a xogar sen perder identidade. O resultado é probablemente o disco máis variado do grupo ata agora.

Hai cancións onde iso se percibe con claridade. “Todo Era Veneno”, por exemplo, remata cun dos finais máis intensos do disco, con capas de guitarras que se van encadeando mentres a batería galopa sen freo, levando a canción cara a un peche case obsesivo, como se se negara a soltar a tensión acumulada.

Os adiantos “Viaxei” e “Non Sei Como” seguen sendo dous dos singles máis memorables do conxunto, seguramente porque teñen esa facilidade para instalarse rápido na memoria grazas a retrousos moi efectivos. Pero o disco sostense tamén noutras cancións que no directo poden crecer moitísimo: “Tranquila”, “Sin Medo”, “22”, a propia “Todo Era Veneno” ou “Vai Ser Ijual” teñen madeira de momento colectivo.

O álbum suma ademais tres colaboracións que amplían o seu campo expresivo Joe Crepúsculo aparece, na xa mencionada “Non Sei Como”, mentres Antía Ameixeiras e Sara Faro participan en “Por que son así”, engadindo novas capas vocais e sumándose a canción que máis se achega á balada.

A peza final, “Vai Ser Ijual”, merece un apartado propio porque condensa bastante ben o espírito do álbum. É aí onde aparece a frase máis tatuable de todo o disco: “que a morte nos pille nun pogo a punto de romper”. Hai versos que nacen coa sensación de seren devoltos por centos ou miles de voces, e este ten claramente esa condición. Na segunda parte da canción baixa pulsacións no ponte, e xusto cando comeza a acelerar levantan ese verso sostido por unha muralla de son. Mesmo hai unha pequena trampa moi pensada nese rasgueo de guitarra posterior que parece anunciar o estoupido e seguramente fará que máis dun pogo se adiante un segundo antes de tempo no directo. Resulta fácil imaxinar ese instante o próximo 28 de marzo no Multiusos Fontes do Sar, onde a banda presentará oficialmente o disco nun concerto que xa supera as 5.200 entradas vendidas e para o que apenas quedan unhas 800 dispoñibles. Todo apunta a que será aí onde Rapants Club remate de adquirir a súa verdadeira dimensión.