MJ Pérez regresa con Je tiens bon, un disco que abre unha nova etapa de diversidade sonora

Cinco anos despois do seu anterior traballo de estudo, MJ Pérez regresou cun álbum que deixa ver unha etapa distinta, máis asentada, máis aberta en formas e tamén máis consciente do lugar desde o que escribe. Je tiens bon, xa dispoñible en plataformas dixitais, supón o seu quinto disco e confirma unha vontade clara de ampliar o campo sonoro sen perder identidade.

A presentación en directo na recente Festa do Queixo serviu como primeiro encontro público cun repertorio que atravesa canción de autora, pop, rock, músicas de raíz e pulsos latinos e brasileiros. O interesante aquí está en como esa diversidade non dispersa o conxunto dun disco que mantén unha unidade recoñecible porque a voz de MJ Pérez continúa funcionando como eixo central, tanto na interpretación como na maneira de escribir.

Hai unha idea de fondo que atravesa todo o álbum, a de manterse firme sen necesidade de dramatizar a resistencia. O título, en francés, xa apunta cara esa formulación íntima da fortaleza, máis próxima á calma ca á épica. Nese sentido, Je tiens bon fala de transformación persoal, pero tamén dunha xeración que convive coa precariedade, coa dificultade de acceso á vivenda, co cansazo acumulado e coa necesidade de seguir buscando afecto e sentido no medio dunha realidade pouco amable.

Entre as pezas máis singulares aparece “Bingo”, construída sobre un merengue que introduce humor e crítica social cun retrouso pouco habitual, mentres “Covardía” leva o pulso cara un lugar máis frontal, convertendo a rabia en materia de canción. Tamén destaca “Sector Servizos”, onde MJ Pérez observa con ironía esa necesidade de calor humana que ás veces se proxecta nos pequenos xestos cotiáns de quen traballa atendendo ao público.

O disco abre ademais pontes literarias e culturais coa musicalización de poemas de Rosalía de Castro e Florbela Espanca, incorporadas con naturalidade dentro dun álbum que tamén reforza a relación simbólica entre Galicia e Portugal.

Nas colaboracións aparecen voces como Adhara Caamaño, Nastasia Zürcher, Noelia Perpetuo, Sofía Espiñeira e CRUA, cada unha sumando matices distintos sen alterar o carácter do conxunto. Na produción, o peso principal recae en Peter Petrowski, cun traballo que actualiza o son de MJ Pérez sen romper coa súa raíz compositiva.

Tamén hai espazo para outras mans na arquitectura do disco: Sérgio Miendes participa en “Perdín a Memoria” e Iago Blanco produce “Barco á deriva”, unha canción que funciona case como porta de entrada emocional desta nova etapa.

No directo, MJ Pérez presentou este material cun formato reducido e moi centrado na canción: Ailén Kendelman nas percusións, Alberto Romero nas guitarras e Iván Bernárdez ao baixo acompañan unha proposta onde o peso recae na interpretación e nos arranxos, sen artificios escénicos nin capas sobrantes.

A seguinte parada xa confirmada será o 25 de abril na Sala Rebullón, onde este repertorio volverá medirse fronte ao público cun disco que semella menos preocupado por demostrar cousas e máis atento a ocupar o seu lugar con convicción.