Néboa regresa con “Atracar (maneo)” e abre unha nova etapa

Néboa rompe o seu silencio con “Atracar (maneo)”, o primeiro adianto dun novo álbum que xa se intúe como un traballo de grande personalidade e cunha identidade moi pouco común dentro da escena galega. Despois de varios anos sen publicar material novo, o proxecto reaparece reforzando precisamente aquilo que o foi definindo dende o comezo: unha maneira moi propia de entender a canción, afastada de fórmulas previsibles e construída dende a intuición, a atmosfera e a procura dunha linguaxe propia.

Nos últimos tempos, esa ausencia foi agrandando arredor da banda unha sensación de misterio que agora atopa continuidade nesta nova peza. O seu regreso prodúcese tres anos despois de “SOS”, aquela revisión en clave experimental do clásico de ABBA, e tras o ciclo aberto por Fósforo, o último EP co que estiveron xirando. Ese tempo de silencio non semella ter sido un paréntese baleiro, senón máis ben un espazo de cocción lenta no que a proposta de Néboa gañou fondura, singularidade e unha conexión aínda máis intensa co seu propio universo.

En “Atracar (maneo)” conflúen varias das liñas que fan especialmente suxestiva esta nova etapa. A canción sitúase nun punto de encontro entre o pop alternativo, a indietrónica e o folclore galego, sen que ningún deses territorios se impoña sobre os demais. O resultado non soa a mestura forzada nin a exercicio decorativo, senón a unha peza orgánica que dialoga coa tradición dende unha mirada contemporánea e aberta.

Nesa dirección resulta clave a presenza de Lilaina, colaboradoras habituais de Baiuca, que reforzan o vínculo coa raíz e coa tradición oral. Tamén o fai a propia estrutura do tema, atravesada polo maneo, un baile tradicional galego que aquí funciona non só como referencia cultural, senón como motor expresivo dunha canción que xoga co movemento, coa tensión e coa evocación. A isto súmase a participación de Barco Fantasma, que engade outra capa de intriga a un tema que semella concibido para expandirse en varias direccións ao mesmo tempo.

A dimensión visual do lanzamento encaixa igualmente con esa vontade de crear un imaxinario recoñecible e distinto. A imaxe asociada ao single, articulada por Los Bravú, achega unha estética de forte carga simbólica, cunha composición que remite a certas iconografías clásicas e que contribúe a ampliar o carácter case ritual desta nova etapa. Non funciona como simple acompañamento, senón como prolongación coherente dun discurso artístico que entende a música tamén como universo visual e conceptual.

Con este primeiro adianto, Néboa non só anuncia o regreso dun proxecto moi singular, senón que deixa ver que o seu próximo disco pode ocupar un lugar especial dentro da música galega contemporánea. Hai aquí vontade de experimentar, sensibilidade para relacionar tradición e modernidade, e unha forma de construír cancións que foxe do ruído inmediato para buscar permanencia. “Atracar (maneo)” é, nese sentido, unha porta de entrada moi prometedora a un álbum que xa esperta curiosidade pola súa riqueza sonora e pola súa capacidade para abrir camiños propios.