Nöwan leva o synth punk ao límite emocional en “Aokigahara”

O percorrido de Nöwan leva tempo movéndose entre cabinas, dende Lugo, e co respaldo do colectivo Fast Lane, o seu nome foi collendo forma dentro dunha escena que medra sen facer demasiado ruído, pero cunha identidade cada vez máis definida.

Ese camiño desemboca agora en Aokigahara (Ferror Records / Ruido y Pasión Records / VVAA, 2026), un debut de longa duración que funciona como punto de chegada levando ao límite a convivencia entre o corpo do punk e a arquitectura da electrónica.

Dende 2022, Nöwan foi empurrando o seu son cara ao synth punk, deixando atrás inercias e afinando unha linguaxe propia. Primeiro con “Distimia”, logo con “Estás aquí / Herida”, ata chegar a este disco onde a identidade xa aparece compacta, sen necesidade de explicacións externas.

Aokigahara toma o nome do bosque xaponés asociado ao suicidio, pero aquí convértese nun espazo simbólico: un lugar mental no que a tensión permanece. A idea do fío atado á entrada —esa posibilidade de regreso— atravesa o disco como unha imaxe persistente. A nivel sonoro, o traballo sostense sobre unha fricción constante. A agresividade vocal convive con bases electrónicas. Hai unha vontade de equilibrio entre “banda” e máquina, nunha liña que conecta con referentes como The Prodigy, pero tamén cunha tradición máis recente onde o ruído e a emoción se mesturan sen filtros.

As influencias son amplas e aparecen máis como ecos que como citas directas: dende Crystal Castles ata Deftones, pasando por escenas máis extremas como o screamo ou o neocrust. Todo iso acaba filtrado nun discurso que prioriza a intensidade antes que a etiqueta.

No plano lírico, o disco móvese entre a experiencia persoal e unha lectura máis social do presente. Ansiedade, alienación, frustración, pero tamén unha mirada cara a dinámicas colectivas como a desensibilización ou o avance de discursos autoritarios.

Entre os cortes, aparecen puntos de entrada máis directos como “Saír de min”, coa colaboración de Shatzar, que abre unha vía máis inmediata sen perder carga emocional. No outro extremo, a “Intro” funciona como porta de acceso ao universo do disco, acompañada dun apartado visual que reforza esa atmosfera de tensión contida.

Aokigahara funciona mellor cando se entende como un proceso: unha forma de canalizar, ordenar e expoñer todo o que estaba acumulado. Hai unha idea de catarsis, pero tamén de control. Como ese fío que non rompe, aínda que todo ao redor estea a piques de facelo