Primavera Sound vs Mad Cool: dous modelos para entender o macrofestival en España

fotografía máis visible da música en directo en España pasa, ano tras ano, por dous nomes que condicionan a conversa: Primavera Sound e Mad Cool Festival. Non son só dous festivais máis dentro do calendario. Funcionan como centros de gravidade arredor dos que orbitan artistas, públicos, medios e mesmo outros eventos. Dende aí constrúese boa parte do relato do que “está pasando”.

Falamos de macrofestivais nun sentido literal. Non só polo número de asistentes, senón pola escala de todo o que implican. Recintos enormes, múltiples escenarios funcionando de maneira simultánea, centos de artistas programados e unha experiencia que vai moito máis alá da música. Durante varios días, estas propostas convértense en pequenas cidades con dinámicas propias, cun ritmo que non se detén e cunha sensación constante de que sempre está a pasar algo.

Ese é, en parte, o seu gran atractivo. A posibilidade de acceder nun mesmo espazo a unha cantidade inxente de propostas que, en condicións normais, sería imposible reunir. Dende figuras históricas ata artistas emerxentes, pasando por tendencias que están a redefinir o presente da música global. Todo cabe. Ou, polo menos, todo intenta caber.

Mais aí aparece tamén a primeira fricción. Que significa realmente abarcar tanto. Ata que punto un cartel con decenas e decenas de nomes é unha oportunidade ou se converte nun ruído difícil de procesar. A experiencia do público constrúese a base de eleccións constantes. Non hai forma de velo todo. Nunca a houbo, pero aquí convértese nun elemento central.

Os solapes deixan de ser un problema puntual para formar parte da propia arquitectura do festival. Concertos que coinciden, decisións que se toman case en tempo real, sensacións de estar sempre chegando tarde a algo. Hai quen vive iso como unha emoción continua, como unha especie de xogo. E hai quen empeza a percibilo como unha saturación que impide afondar en nada.

A escala tamén se traslada fóra dos escenarios. Desprazarse ata estas cidades, atopar aloxamento en datas de alta demanda, asumir prezos que medran ao ritmo do evento. A asistencia deixa de ser unha decisión espontánea para converterse nun pequeno exercicio de planificación. Non todo o mundo pode acceder con facilidade a este tipo de experiencia, e iso tamén condiciona o perfil do público.

Ao mesmo tempo, non se pode obviar o que propoñen a nivel artístico. Tanto Primavera Sound como Mad Cool teñen unha capacidade moi concreta: reunir nun mesmo cartel nomes que definen o presente e o pasado recente da música popular. Hai unha lectura clara de contexto, unha vontade de situarse no centro da conversación global. Iso tradúcese en programacións que funcionan como unha especie de resumo expandido do momento musical.

Cada un, ademais, constrúe o seu propio enfoque. Primavera Sound leva anos traballando unha identidade máis vinculada á curadoría, á convivencia de estilos e escenas moi diversas que dialogan entre si. Mad Cool, pola súa parte, aposta por un modelo máis directo, máis apoiado en grandes reclamos e nunha experiencia que busca impacto inmediato. Dúas formas distintas de entender un mesmo formato.

Nese punto aparece algo interesante. A competición entre ambos non é só unha cuestión de nomes ou de cifras. É unha disputa simbólica sobre que modelo de macrofestival resulta máis relevante hoxe. Que tipo de experiencia se prioriza. Que papel xoga o público dentro desa proposta.

E no fondo queda unha pregunta aberta. Se esta acumulación constante, este crecemento sostido, responde a unha necesidade real da música ou a unha lóxica que empurra sempre cara a máis. Máis nomes, máis escenarios, máis público. Unha dinámica que, en ocasións, parece afastarse da idea inicial de encontro para achegarse a algo máis próximo ao consumo intensivo.

Con todo, o magnetismo segue aí. Porque, malia as contradicións, segue sendo difícil ignorar o que acontece nestes espazos. Durante uns días, concentran unha parte importante da enerxía musical do momento. E iso, por si só, explica por que cada ano volvemos poñelos sobre a mesa.

A partir de aquí, queda o máis interesante: baixar ao detalle dos seus carteis e entender que están dicindo realmente.

O caso de Primavera Sound merece unha parada propia, porque aquí o cartel funciona case como unha declaración de intencións sobre a convivencia xeracional dentro dun mesmo espazo.

Na súa edición de Barcelona percíbese claramente esa dobre lectura. Por un lado, unha aposta moi forte por nomes que conectan cun público xa formado, cun percorrido amplo como escoitadores. Massive Attack, The Cure, The xx, Gorillaz ou My Bloody Valentine non son só grandes nomes, son referencias que definen distintas épocas da música alternativa. A súa presenza fala dun festival que entende o valor do legado e da memoria musical.

Ao mesmo tempo, o cartel abre a porta a novas dinámicas de consumo. A presenza de Bad Gyal como unha das figuras máis visibles do plano estatal deixa entrever cara onde se move o mainstream actual. Unha proposta que conecta directamente co público máis novo e que reflicte un cambio claro nos códigos da música popular. Nese mesmo plano aparecen artistas como Doja Cat (esa nova xeración que está redefinindo o hip hop dende unha mirada máis aberta) ou Addison Rae, que simboliza esa conexión directa entre cultura dixital e música.

Se baixamos un chanzo no cartel, o interese mantense. Mac DeMarco segue sendo unha presenza case estrutural neste tipo de festivais, mentres que Father John Misty aporta esa capa de autoría máis reflexiva. A figura de Ethel Cain chega nun momento de especial exposición, convertida nun dos nomes máis comentados da escena recente. Ao seu redor, propostas como Role Model ou Viagra Boys introducen matices que van dende o rock máis contemporáneo ata unha intensidade máis crúa e directa.

Tamén hai espazo para lecturas máis políticas e de contexto. A presenza de Kneecap non é só musical, tamén fala do momento cultural e social que atravesa Europa. Do mesmo xeito, propostas máis extremas como Knocked Loose amplían os límites do que pode entrar nun cartel destas características.

E entre todo isto, aparecen tamén nomes que conectan coa escena estatal actual dende distintos lugares. Rusowsky ou Ralphie Choo representan esa nova forma de entender o pop e o urbano, máis híbrida, máis difícil de etiquetar.

Este ecosistema amplíase na edición de Primavera Sound Porto, que funciona como unha especie de versión máis concentrada e amable do modelo de Barcelona. Aquí repítense moitos dos nomes clave do cartel principal, mantendo ese diálogo entre propostas internacionais e escena actual, pero cun cambio importante na experiencia. O recinto é máis cómodo, máis accesible, con dous escenarios principais que permiten seguir a programación sen esa sensación constante de perda. Os solapes redúcense ao mínimo, o que transforma completamente a maneira de vivir o festival: máis tempo para escoitar, menos presión por decidir. Hai tamén algo que suma moito dende o contexto galego: a proximidade. O Porto convértese nun destino natural, unha cidade que invita a alongar a experiencia máis alá da música, combinando festival e turismo dun xeito moito máis relaxado. No fondo, a sensación é a de estar ante un Primavera Sound en formato reducido, pero sen perder o esencial.

A liña alta conserva moito tirón e personalidade —The xx, Gorillaz, Massive Attack— e incorpóranse outros que reforzan o carácter da proposta, como IDLES ou Big Thief. A isto súmase unha presenza máis visible de proxectos da península, con nomes como Aiko el Grupo ou Triángulo de Amor Bizarro, que permiten entender mellor o diálogo entre o global e o local dentro do festival.

O resultado é un cartel que non intenta ser lineal. Conviven épocas, estilos e públicos distintos. Un mapa amplo, ás veces difícil de abarcar, pero que define bastante ben o lugar que ocupa Primavera Sound dentro do ecosistema actual.

No caso de Mad Cool Festival o enfoque cambia lixeiramente. Aquí o cartel constrúese dende un lugar máis directo, máis orientado ao impacto inmediato. A sensación é clara: grandes nomes, grandes públicos e unha aposta moi definida por converter cada xornada nun evento en si mesmo.

Hai unha capa moi visible, a dos cabezas de cartel, que funciona como motor principal. Foo Fighters, Florence + The Machine, Lorde e Twenty One Pilots sitúan o festival nunha dimensión claramente masiva. Son artistas capaces de mobilizar públicos moi amplos, cada un dende o seu territorio.

O caso de Foo Fighters ten ademais unha carga emocional evidente. O seu regreso a España tras a perda de Taylor Hawkins non é só un concerto máis. Hai unha expectativa arredor do directo que vai máis alá do musical, cunha banda que segue sendo unha das grandes referencias do rock contemporáneo.

Na mesma liña, Florence + The Machine chega nun momento de renovación creativa, cun novo traballo que amplía o seu discurso escénico. Lorde, pola súa parte, mantense como unha figura clave do pop actual, combinando accesibilidade e intención artística. E Twenty One Pilots representa esa conexión directa cun público máis novo, moi fidelizado, que vive o directo como unha experiencia total.

Pero máis alá desa primeira liña, o cartel agocha outro tipo de lectura. A xornada do sábado funciona case como un pequeno festival dentro do propio festival. Nick Cave, Pulp, The Black Crowes e David Byrne compoñen unha liña de artistas cun peso histórico enorme. Nomes que, dende distintos lugares, forman parte da memoria musical de varias xeracións.

Nesa mesma liña aparecen outras propostas que reforzan o interese do cartel. The War on Drugs aporta unha lectura máis atmosférica do rock, mentres que Wolf Alice ou The Last Dinner Party conectan co presente da escena alternativa. No plano máis pop, nomes como Zara Larsson ou Halsey amplían o espectro cara a públicos máis diversos.

Hai tamén un espazo para artistas que, sen ser os máis masivos, seguen tendo un peso moi relevante. Kings of Leon ou Pixies continúan funcionando como referentes dentro do seu son. E a presenza de proxectos como A Perfect Circle ou Interpol introduce unha capa máis específica, pensada para un público que segue vinculado a esas escenas.

Pecha o círculo unha serie de nomes que falan de continuidade e evolución dentro do indie máis recoñecible. Kasabian, The Vaccines ou Matt Berninger manteñen viva esa liña que durante anos definiu boa parte dos festivais deste formato.

O resultado é un cartel moi orientado ao impacto, onde cada nome funciona como un punto de atracción concreto. Menos dispersión conceptual, máis foco en grandes reclamos. Un modelo que, sen renunciar á variedade, prioriza a capacidade de convocatoria e a experiencia colectiva a gran escala.