Antía Muíño abre pel en Anfibia Por Veces

O segundo disco sempre fala dun momento delicado: cando xa non abonda con confirmar unha promesa e cómpre decidir cara onde medrar. Anfibia Por Veces sitúa a Antía Muíño nese punto exacto. Un lugar onde a canción segue a ser centro, pero arredor dela aparecen novas capas, novas preguntas, novas formas de respirar.

Despois de Carta Aberta, aquel debut que a levou a xirar por boa parte do Estado e tamén por fóra —Marrocos, Portugal, República Checa—, Antía regresa cun traballo que amplía o marco do que entendemos por nova canción galega. Aquí hai risco, hai curiosidade e hai vontade de non repetirse.

Coproducido por ela mesma xunto a Hevi —peza clave na evolución recente do pop galego, con proxectos que van de Caamaño & Ameixeiras a Grande Amore—, o disco aposta por unha produción máis aberta, máis textural. Sen perder intimidade, pero abrazando unha sonoridade plural.

Hai tamén unha rede de complicidades que reforza o proxecto: as pandereteiras Lilaina (compañeiras nos directos de Baiuca), a chelista Margarida Mariño ou a brass band Brassica Rapa, coa que xa colaborara en “Oliveira ardendo”. Un disco que entende a tradición como espazo vivo, en diálogo constante co presente.

Anfibia Por Veces chega nun momento no que a escena galega vive unha efervescencia creativa evidente, mais tamén unha necesidade de profundidade. Antía escolle ese camiño: o de facer cancións que medran co tempo, que se deixan habitar.

A xira arrinca esta mesma semana. E o que se abre agora é unha invitación para quen escoita a visitar o seu novo universo.