Dani Cornes fai da distancia un fogar sonoro en Aquí Sempre Tes Casa

Aquí sempre tes casa, o primeiro álbum de estudo de Dani Cornes, é un deses traballos que medran na escoita. O que propón Cornes aquí é un pop de tendencia expansiva, con matices de post-rock e synth-pop, onde as cancións respiran, arroupan, para acabar estalando nunha elegancia contida. Resoan ecos de M83, Sigur Rós ou Mogwai, mais sempre filtrados por unha sensibilidade propia, máis íntima que épica, máis doméstica que grandilocuente.

Tras os adiantos “Aquí sempre tes casa”, “Arredor de ti” e “Non vos tedes que alarmar”, o disco consolídase como unha reflexión sobre a migración xeracional, a distancia emocional e a necesidade de manter vivos os vínculos coa terra e coa familia. O arraigo está presente en todo o disco para este galego afincado actualmente en Barcelona. Hai unha conciencia moi presente de todo o que implica marchar, pero tamén de todo o que permanece.

A produción delicada de Crnds —responsable da gravación de todo o álbum— constrúe unha paisaxe sonora envolvente, onde cada capa suma sen invadir. Non hai grandes xestos nin dramatismo excesivo: o que hai é unha emoción sostida, recoñecible para toda unha xeración que vive entre aeroportos, videochamadas e a promesa de volver.

Aquí sempre tes casa non se centra tanto no relato explícito da emigración como na experiencia vital que a acompaña. A memoria aparece como espazo compartido; a casa, como idea que se leva enriba máis que como lugar físico. Esa tensión entre fóra e dentro, entre o presente urbano e a raíz, é o que lle dá unidade ao disco.

No apartado musical, Cornes rodeouse de nomes destacados da escena galega como Paula Rego (Agoraphobia), Gustavo Rey (Mascada) e David Castro, que achegan matices e profundidade a unha proposta xa de por si coidada. A formación audiovisual do artista tamén se deixa sentir: hai unha dimensión plástica, case cinematográfica, na maneira de construír as cancións e no diálogo coas imaxes, como se percibe no videoclip de “Non vos tedes que alarmar”, dirixido por Ariadna Cordal.

Con este debut de longa duración, Dani Cornes confirma unha voz propia dentro da nova escena galega: un creador que entende o pop con amplitude, onde a identidade constrúese canción a canción.