O autoboicot como método: Carlangas regresa ao rock con Leiva e un mantra para tempos torcidos

“Podría ser peor” é o primeiro adianto do novo álbum de Carlangas, previsto para a primavera de 2026.

Hai frases que funcionan como consolo, outras como escusa e algunhas —as máis interesantes— como unha forma discreta de resistencia cotiá. Podría ser peor pertence a esta última categoría. Con esa mestura tan propia de retranca, lucidez e nervio, Carlangas inaugura nova etapa discográfica acompañado por Leiva, nunha colaboración que foxe do artificio e aposta pola verdade compartida.

O artista galego regresa pouco máis dun ano despois de Bailódromo, Vol. 1 cun sinxelo que funciona como declaración de intencións. Aquí non hai reinvención forzada nin xiros ditados polo mercado: hai guitarras en primeiro plano, electricidade contida e unha pulsión rock que volve ocupar o centro do discurso. Un son que dialoga directamente coa memoria emocional de Novedades Carminha, pero relido desde o presente e sen caer na autocompracencia.

O tema avanza coa lóxica dun mantra contemporáneo: repetirse algo sinxelo para seguir adiante. O retrouso queda prendido con naturalidade, a melodía flúe con oficio e a combinación de voces atopa un equilibrio pouco habitual entre dous artistas con identidades moi marcadas. Leiva achega pouso, calidez e ese saber facer melódico construído ao longo dos anos; Carlangas pon o filo, a ironía e unha forma moi persoal de entender o rock como espazo de liberdade.

Este primeiro adianto abre o camiño cara a un novo álbum que apunta a unha etapa especialmente sólida e consciente. Un Carlangas máis directo, máis melódico, pero igual de iconoclasta, disposto a moverse entre o pop-rock alternativo sen pedir permiso e sen renunciar á súa identidade. Nun contexto acelerado e saturado de estímulos, «Podría ser peor» soa a recordatorio honesto: non sempre se trata de gañar, ás veces abonda con seguir tocando.