Montedapena e Platerías fan da incomodidade un himno pop-punk en ‘Me tiré a un Facha’

Hai cancións que nacen para agradar e outras que existen para remexer. ‘Me tiré a un Facha’, o novo sinxelo de Montedapena xunto a Platerías, sitúase sen complexos nese segundo grupo: unha peza directa, provocadora e incómoda que converte unha experiencia persoal nun relato colectivo que se canta, se baila e, sobre todo, se pensa.

O tema é o primeiro adianto do próximo EP de Montedapena, que verá a luz nos vindeiros meses da man de Ernie Records, e marca un paso máis alá no seu universo sonoro e narrativo. Aquí non hai refuxio na ambigüidade amable: a canción mergúllase de cheo no pop-punk, recuperando a urxencia, a crudeza e a inmediatez do xénero para lanzar unha pregunta tan incómoda como necesaria no contexto actual.

Partindo de feitos reais, ‘Me tiré a un Facha’ abre un debate que atravesa a toda unha xeración: como é posible que persoas pertencentes a colectivos historicamente sinalados ou vulnerados acaben apoiando opcións políticas que lles negan dereitos ou os colocan no punto de mira? A canción non pretende ofrecer respostas pechadas nin leccións morais. Limítase —que non é pouco— a expoñer a contradición, iluminando as súas aristas e deixándoa vibrar no corpo de quen escoita.Lonxe do panfleto, Montedapena e Platerías apostan pola ironía, o humor e unha actitude descarada como motor creativo. A crítica non se impón desde arriba: lánzase ao aire, corease e transfórmase nun estribillo imposible de esquecer. Nese equilibrio entre fondo e forma reside boa parte da forza do tema, que consegue converter a reflexión política e social nunha experiencia musical visceral e inmediata.

No plano sonoro, a canción aposta por unha produción crúa e enerxética. A batería en directo marca un pulso acelerado e firme, empurrando guitarras afiadas que remiten ao imaxinario do pop-punk, pero cun enfoque contemporáneo de capas e efectos. O ritmo non concede tregua e reforza o carácter frontal da mensaxe, xogando constantemente co contraste entre a aparente lixeireza do formato e a profundidade incómoda do contido.

Cómpre lembrar, ademais, que Platerías, Mayra Vilas, é tamén a voz de Leria, unha das bandas máis interesantes da escena coruñesa recente, o que reforza aínda máis o carácter colectivo e xeracional da canción. A súa presenza en ‘Me tiré a un Facha’ non é só unha colaboración puntual, senón o encontro natural entre dúas sensibilidades que entenden a música como espazo de expresión, choque e pensamento crítico.

O estribillo, extremadamente pegadizo, funciona como porta de entrada a unha letra que dispara tanto cara fóra como cara dentro. Non só sinala ao “outro”, senón que interpela tamén a quen escoita, convidándoo a revisar contradicións propias sen perder nunca a irreverencia nin a enerxía festiva. A canción móvese así con naturalidade entre a pista de baile e a reflexión crítica.‘Me tiré a un Facha’ é, en esencia, unha canción feita para incomodar a propósito. Sitúase nese espazo fértil entre a sátira e a crítica social, utilizando o sarcasmo para falar do que adoita abordarse desde o silencio ou o enfrontamento estéril. Non busca consenso: busca conversa.

O lanzamento complétase cun videoclip dirixido polo propio Montedapena e protagonizado por el mismo e Mayra, que se expoñen diante da cámara nun exercicio de confesión e contradición coherente co espírito do tema.

Con este sinxelo, Montedapena abre unha nova etapa máis ruidosa, máis punk e máis combativa, ampliando o seu imaxinario sen perder coherencia. Unha bofetada pop-punk para tempos confusos, que se canta a pleno pulmón, se baila sen pedir permiso… e segue resoando cando a música xa parou.