Ronroneo e La Cura del Habla: cando a palabra tamén pode coidar

Hai discos que non che piden atención inmediata, senón escoita demorada. La Cura del Habla sitúase nese lugar pouco frecuente da canción actual onde o tempo, o corpo e a palabra van da man. O segundo álbum de Ronroneo consolida unha maneira de entender o cancionismo que dialoga coa tradición sen quedar atrapado nela, abrindo fendas por onde entra o groove, a textura e unha espiritualidade cotiá, nada impostada.

Tras AUTOERÓTICA, Jacobo Varela aparece aquí nun momento de expansión reflexiva. As dez cancións que compoñen o disco foron tomando forma ao longo de dous anos, nun proceso atravesado polo regreso ao país despois dun tempo fóra. Esa experiencia vital tradúcese nun ton máis poroso, máis atento ao que pasa arredor, cunha escrita que procura coidar sen caer no consolo fácil.

Musicalmente, o álbum móvese con liberdade. Hai ecos de bossa nova e bolero, si, pero tamén unha pulsión rítmica que atravesa todo o repertorio. A canción é sempre o centro, aínda que ás veces se vista de indie-folk, noutras derive cara a un intimismo máis cantautoril e, nalgúns momentos, se permita unha produción máis audaz e contemporánea. O traballo compartido entre o propio Varela e Manuel Blanco aposta por ese equilibrio: delicadeza formal sen perder corpo nin presenza.

Un dos puntos máis interesantes de La Cura del Habla está na súa posición incómoda —e por iso fértil— dentro da escena. Resulta demasiado aberta e rítmica para encaixar na ortodoxia da canción de autor, e ao tempo demasiado crúa e íntima para certos códigos do pop alternativo. Esa terra de ninguén convértese aquí nun espazo propio, recoñecible, onde a voz funciona como ferramenta expresiva e tamén como lugar de encontro.

As colaboracións de María Yfeu, Zuaraz ou ASH.RYNN, xunto coa participación de músicos habituais de proxectos como rusowsky, Sen Senra, Ralphie Choo ou Judeline, achegan matices sen diluír a identidade do disco. Percusións, cordas e ventos aparecen ao servizo da canción, reforzando a idea de colectivo sen restarlle peso ao relato persoal.

Nas referencias poden aparecer nomes como Gabriel Ríos, Devendra Banhart, Tim Bernardes, Rodrigo Amarante ou Jeff Buckley, e tamén paralelismos con voces actuais do ámbito estatal como Guitarricadelafuente, pablopablo ou Roy Borland. Máis que citas directas, funcionan como un marco que axuda a situar o disco nunha conversa ampla sobre como pode soar hoxe a canción feita dende a sensibilidade e o risco.

La Cura del Habla deixa a sensación de ser un disco que medra coas escoitas, que non se esgota no impacto inicial e que invita a volver. Un traballo que entende a palabra como ferramenta expresiva, pero tamén como xesto de coidado. Un dos cancioneros máis sólidos deste inicio de 2026, dende unha mirada honesta e cunha identidade que xa non admite dúbidas.