Apolo18: cando o ruído está aprendendo a respirar

Hai bandas que nacen con présa por explicarse e outras que aparecen asumindo que o importante é sentirse antes que entenderse. Apolo18 pertence claramente a este segundo grupo. O proxecto coruñés debutou o pasado 23 de xaneiro con dous temas que funcionan como unha primeira declaración de intencións: salitre e mansdesangre. Dúas pezas curtas, densas, cargadas de corpo e emoción, nas que o ruído deixa de ser un xesto estético para converterse nunha linguaxe propia.

Apolo18 está formado por cinco persoas moi novas —entre os 18 e os 20 anos—, mais o que transmiten soa sorprendentemente maduro. Hugo á guitarra rítmica, Rafa á solista, Noel á batería, Antón ao baixo e Iago á voz constrúen un son compacto, tenso, no que as guitarras cargadas de efectos conviven cunha base rítmica contundente e unha interpretación vocal que se move entre a fraxilidade e a dureza.

As cancións foron gravadas en Estudios Mans e producidas por David Fernández, unha decisión que se nota no equilibrio entre crudeza e control. Hai ruído, moito, mais tamén hai espazo, capas, dinámicas e unha vontade clara de que cada elemento teña sentido dentro do conxunto.

En salitre, o mar aparece como metáfora central: a espera, o frío, a pel que se dilúe co sal. A letra constrúe unha imaxe de desgaste emocional continuo, dunha paciencia que pesa e dunha promesa que sempre parece estar a piques de cumprirse. “Sei que aparecerás / aínda así voute esperar” repítese como un mantra, convertendo a canción nun exercicio de resistencia íntima, case física.

mansdesangre cambia o escenario, mais mantén a tensión. Aquí dominan a néboa, a desorientación e a perda de memoria emocional. A idea de correr, de querer, de mirar cara arriba perde sentido nun contexto onde todo está cuberto e nada se distingue con claridade. É unha canción que, probablemente, fala do cansazo mental dunha xeración que medra entre ruído constante, estímulos excesivos e poucas certezas sólidas.

Resulta interesante como Apolo18 emprega o galego con total naturalidade. A lingua convértese nun vehículo máis para expresar incomodidade, ansiedade e desexo de illamento. O seu ruído non busca ser un muro, senón un refuxio: unha maneira de afastar o exterior para mergullarse nun universo propio, compartido co público que esté interesado en achegarse.

As referencias que atravesan o son de Apolo18 sitúanse nun eixo recoñecible do rock alternativo. Nas súas cancións respírase o ruído emocional de Sonic Youth, a tensión atmosférica e introspectiva de Radiohead e certa épica distorsionada asociada a The Smashing Pumpkins. Son influencias asumidas como ferramentas expresivas, integradas nunha linguaxe propia que prioriza a densidade sonora, o peso das guitarras e un pulso rítmico que empurra cara dentro. A partir desa herdanza, a banda constrúe un discurso que conecta coa incomodidade emocional do presente e coa necesidade de converter o ruído nun espazo necesario.

Este debut funciona como un primeiro paso firme. Abre unha porta. Apolo18 chega á escena local coruñesa cunha proposta clara, honesta e xeracional, demostrando que o ruído tamén pode ter identidade, emoción e futuro. A partir de aquí, o camiño queda aberto. E paga a pena escoitalo con atención.