Igloo adianta o seu oitavo disco con “Mi rayo de luz”, producido por Carlos Hernández

Igloo seguen empurrando o seu proxecto dende un lugar pouco habitual, sostidos polo seu público e afastados das inercias máis previsibles da industria. Igual que xa fixeran con Planes para días grises (2023), a banda volve apostar polo micromecenado como ferramenta para dar forma ao seu novo disco. Un modelo que fala de relación directa, de confianza acumulada co tempo e dunha maneira de construír carreira sen depender de lóxicas externas.

Nese contexto chega “Mi rayo de luz”, o primeiro adianto dun traballo que apunta a unha nova apertura sonora e emocional. A canción móvese nun terreo de intensidade sen necesidade de elevar o ton, deixando que a emoción se filtre pouco a pouco ata ocupar todo o espazo. Nas guitarras, como en calquera outra produción de Carlos Hernández, cae o peso dunha paisaxe ampla que sostén a base rítmica con discreción. A idea que percorre todo o tema é que son as persoas que permanecen, que acompañan, as que iluminan cando o resto se apaga. Unha maneira de falar do esencial sen cargar as formas.

A presenza de Saleta Fernández nos coros introduce unha voz feminina que engade outra textura, outra capa emocional que amplía o rexistro do grupo e abre pequenas fendas cara a outros lugares expresivos.

“Mi rayo de luz” funciona así como porta de entrada a un disco que parece buscar máis claridade e menos protección, cun son máis directo e ao mesmo tempo máis aberto. A gravación estase a desenvolver en El Castillo Alemán, en Pedrezuela, nun proceso dividido en tres sesións entre setembro de 2025, febreiro de 2026 e xullo de 2026, baixo a produción de Carlos Hernández.

Será ademais o primeiro álbum de Igloo editado en vinilo, un formato que reforza a idea de obra pensada no seu conxunto e que conecta co momento que vive a banda, máis centrada en construír percorridos que en lanzar impactos illados.