Basanta abrazan a alborada dende a escuridade no novo single “Amanece”

O proxecto galego afincado en Sevilla publica “Amanece”, un novo adianto de Nueva Magia Negra Vol. 01, reafirmando unha identidade cada vez máis definida arredor dun pop sombrío, magnético e emocionalmente incómodo no mellor dos sentidos.

Despois da irrupción de “Shinji”, a banda continúa afastándose da psicodelia progresiva dos seus primeiros pasos para achegarse a un territorio máis directo e melódico, onde o post-punk, o pop escuro e certa sensibilidade xeracional conviven sen perder esa aura ritualista que sempre atravesou o seu universo. O interesante de Basanta non está só na mudanza sonora, senón en como conseguen que esa apertura resulte coherente coa súa personalidade artística.

“Amanece” funciona como un auténtico sad-banger: unha canción feita para bailar coa melancolía pegada ao corpo. A banda constrúe un himno nocturno que fala dese instante no que remata a evasión e chega o peso da realidade. “Inevitablemente amanece, la vida sigue y a nadie le importa…” canta o grupo nun retrouso pensado para quedar suspendido na memoria.

O novo traballo de Basanta conta coa produción de Luca Petricca, foi gravado en La Mina, o estudio de Raúl Pérez, e masterizado por Guille Mostaza. Un equipo que axuda a entender esa procura dun son máis expansivo e preciso sen perder textura nin personalidade.

No plano audiovisual, Basanta continúan demostrando unha atención pouco habitual polo detalle estético. O videoclip de “Amanece”, rodado no mítico Café Teatro Pay Pay, mergúllase nun karaoke onírico con ecos claros ao cinema de David Lynch. Entre luces artificiais, misterio e teatralidade nocturna, o vídeo reforza esa sensación de estar diante dunha banda que entende cada lanzamento como unha experiencia completa e non só como unha canción solta perdida no algoritmo.

Basanta regresan así tras o impacto de Colorama, o disco producido por Paco Loco co que acadaron recoñecementos como o Premio RNE3 do certame Villa de Madrid ou o Premio Pop Eye. Un retorno que non parece buscar repetirse, senón seguir expandindo unha linguaxe propia nun momento onde cada vez máis proxectos soan iguais entre si.