A monumentalidade da nova catedral de Triángulo de Amor Bizarro

Triángulo de Amor Bizarro abre unha nova etapa coa publicación de Mi Catedral, o seu sétimo álbum de estudo. O disco chega nun momento especialmente significativo para a banda galega, marcado polo regreso ao formato de trío e pola necesidade de reconstruír o seu propio son despois dun período intenso a nivel físico, emocional e creativo.

O grupo define este traballo como un disco de “resurrección”, unha palabra que encaixa coa idea de volver atopar enerxía despois de anos atravesados por discos máis escuros e producións levadas ao límite, como Triángulo de Amor Bizarro ou Sed. Nesa procura aparece tamén a pegada da xira do XX aniversario, onde a banda recuperou repertorio, xogou co azar dos discos completos en directo e atopou unha maneira diferente de seguir sendo recoñecible sen quedar atrapada na súa propia historia.

Mi Catedral nace así como un reinicio. Isa, Rodrigo e Rafa falan dun disco feito dende a atención, nun tempo no que escoitar con calma semella case un acto de resistencia. A súa música continúa habitando ese territorio de distorsión, tensión e beleza ferida que fixo de TAB unha das bandas fundamentais do ruído estatal, mais agora aparece tamén unha entrada de luz: unha fenda aberta no teito da cova.

O álbum foi editado por Sonido Muchacho e conta de novo con nomes importantes no universo sonoro da banda, como Carlos Hernández, Pablo López-Juan, Neelan Khan ou Toño Chouza. Para Triángulo de Amor Bizarro, Mi Catedral funciona como un lugar ao que volver crer: no grupo, nas cancións e na capacidade da música para seguir transmitindo algo real cando todo ao redor empurra cara ao consumo rápido.

A todo isto súmase a sensación de que Triángulo de Amor Bizarro segue ocupando un lugar moi difícil de atopar dentro do rock estatal contemporáneo. Cunha identidade profundamente underground e afastada das dinámicas máis artificiosas da industria, a banda conseguiu algo pouco habitual: manter unha personalidade totalmente recoñecible durante case dúas décadas sen dar síntomas reais de desgaste creativo. Resulta complicado atopar un disco feble na súa discografía. Mesmo intentando afastarse da mirada máis fan e entrar nunha lectura máis fría, a realidade é que TAB leva anos movéndose nun nivel moi alto de consistencia artística.

Ao longo deste tempo convertéronse nunha influencia decisiva para incontables bandas actuais, especialmente dentro das escenas de guitarras, ruído e post-punk en España. Sen buscar grandes consensos nin adaptarse ás tendencias dominantes, foron deixando unha pegada que hoxe aparece espallada en moitos proxectos novos. Mi Catedral volve confirmar esa capacidade para seguir xerando impacto sen perder esencia.

E probablemente o máis interesante deste disco sexa precisamente a sensación de monumentalidade que transmite. Como se Triángulo de Amor Bizarro levantase unha catedral imposible construída con todos os estilos arquitectónicos á vez. Hai algo románico na solidez coa que a banda sostén a súa identidade despois de tantos anos; algo gótico nesas letras que apuntan cara arriba mentres afondan na escuridade; un punto renacentista na sensación de renacer e reconstruírse; detalles barrocos na acumulación de capas, ruído e emoción; certa elegancia neoclásica na forma de ordenar o caos; e incluso unha dimensión brutalista no impacto frontal das guitarras, no formigón emocional co que TAB continúa golpeando sen necesidade de suavizar arestas.

O disco deixa xa varias cancións que apuntan a permanecer moito tempo no imaxinario e nos directos da banda. “Odio a mi generación”, “Mi Catedral”, “Pat A Tranca” ou “Sacrificio” teñen esa mestura de tensión, melodía e contundencia emocional que caracteriza os seus mellores momentos. E logo aparece unha frase como “Colgar a un rey, matar a un ceo”, desas que quedan suspendidas na cabeza moito despois de rematar a canción.

As letras continúan sendo un dos grandes valores diferenciais de Triángulo de Amor Bizarro. Hai nelas unha dimensión política e social moi evidente, mais construída dende a imaxe, a intuición e a emoción, sen caer en consignas simples nin en discursos impostados. Nun contexto cultural cada vez máis acelerado e superficial, segue resultando valioso atopar bandas capaces de facer discos así: incómodos, humanos e cheos de arestas, pero profundamente honestos.