Portosanto atopan un lugar propio no seu debut ‘Ten que haber un sitio para nós’

Portosanto xa teñen na rúa Ten que haber un sitio para nós, o seu primeiro LP baixo este nome. Editado por Ernie Records, o disco reúne dez cancións e abre unha nova etapa para Anaís, Andrés, Nuno, Simón e Xoel, os mesmos músicos que anos atrás formaran Oh! Ayatollah. Máis que unha simple continuación, este traballo funciona como un novo punto de partida.

Os primeiros avances, a canción que dá título ao álbum e “Vinte de agosto”, xa deixaban ver algunhas das claves do disco. Por unha banda, a procura dun lugar propio. Pola outra, o peso da memoria e deses momentos que, case sen decatarnos, acaban definindo quen somos. Son dúas ideas que percorren o álbum enteiro e que van collendo distintos matices ao longo das dez pezas.

No plano sonoro, Ten que haber un sitio para nós móvese nun pop rock de guitarras con pulso, melodía e personalidade. Hai luz, hai nervio e hai unha intensidade que medra dende dentro, sen necesidade de grandes explosións. As cancións apoian a súa forza en riffs recoñecibles, bases rítmicas firmes e unha clara conciencia de banda. Pódense intuír ecos de grupos como The Homens ou Blur, aínda que o disco non vive da referencia, senón da vontade de construír unha identidade propia dende a proximidade e a emoción.

Gravado en Casa Talisio e producido por Jacobo Naya, o álbum aposta por unha sonoridade clara e directa, coas guitarras en primeiro plano e unha voz que se move entre a vulnerabilidade e a determinación. Todo está posto ao servizo das cancións, sen exceso nin adorno, deixando que respiren e avancen co seu propio ritmo.

Nas letras aparece de forma recorrente esa sensación de medrar e comprobar que moitas das certezas prometidas nunca chegan. Portosanto non responden a esa intemperie con grandes mensaxes pechadas, senón con preguntas compartidas. As súas cancións falan de recordos que regresan, de escenas pequenas que co tempo adquiren outro significado e desa necesidade persistente de atopar un lugar, real ou simbólico, ao que pertencer.

Tamén hai no disco un fondo xeracional sutil. Portosanto pertencen a unha fornada que comezou a publicar música nun contexto diferente ao actual, cando a escena galega non vivía aínda o momento de expansión e visibilidade dos últimos anos. Neste novo escenario, a banda sitúase nun espazo propio, afastado de modas e centrado en levantar un discurso recoñecible e honesto.

Esa idea de procura, de desprazamento e de pertenza aparece tamén condensada no relato fundacional co que a banda acompaña o proxecto, arredor dunha travesía marítima, un naufraxio e unha illa chamada Portosanto. Máis alá da metáfora, o disco baixa esa épica ao cotián e convértea en experiencia compartida. Non hai grandilocuencia, hai persistencia. Non hai respostas definitivas, hai a vontade de seguir.

O vinilo do álbum xa está dispoñible, e Ten que haber un sitio para nós empezará a coller corpo tamén sobre os escenarios nas próximas semanas. Portosanto teñen confirmados concertos o 25 de abril en Pontevedra dentro do Galegote Rock, o 1 de maio en Ourense no Cafe Pop & Torgal, xa con entradas esgotadas, o 2 de maio en Vigo na Fábrica de Chocolate xunto a Apolo18 e o 15 de maio na Mardi Gras da Coruña.

Con este debut, Portosanto non buscan pechar nada. Máis ben abren unha porta. Un disco de dez cancións que acompaña máis do que explica e que converte a procura dun sitio propio nun lugar desde o que seguir avanzando.