O Son do Camiño segue no centro do taboleiro.

O O Son do Camiño volve ocupar o foco do ecosistema musical galego cun novo anuncio de cartel. O festival segue a ser o gran punto de encontro —ou de paso— da música en Galicia, un espazo inevitable ao que case todo o mundo acaba chegando dalgunha maneira. Estar no centro do taboleiro ten vantaxes evidentes, aínda que tamén implica renunciar a unha identidade clara.

O cartel de 2026 funciona como un grande contedor onde cabe practicamente todo: pop de masas, rock de estadio, electrónica de club, nostalxia xeracional, artistas galegos consolidados, nomes emerxentes, DJs internacionais e figuras do mainstream estatal. A sensación é a dun batiburrillo eficaz e funcional, pensado para non deixar fóra a ninguén. E xusto aí aparece a fricción: cando todo ten cabida, resulta complicado identificar que define realmente o festival máis alá da súa capacidade de convocatoria.

Nesa suma destacan algúns nomes que axudan a entender a lóxica do conxunto. Linkin Park chega nun momento de relectura permanente do seu propio legado, convertido xa nunha marca xeracional que funciona tanto pola memoria como pola súa actualización xunto a Emily Armstrong. Ao seu lado, Katy Perry representa a diva pop global como artefacto de espectáculo, recoñecible máis alá de calquera contexto. Entre medias, propostas como Biffy Clyro manteñen vivo o rock épico de gran escenario, mentres perfís como Barry B ou Carlos Ares ocupan ese espazo intermedio entre a escena e a expansión, onde a identidade aínda se negocia co formato. Tamén observamos grandes artistas de masas como Lola Índigo, representando o público máis novo, e un Dani Martín interxeracional que trae consigo toneladas de nostalxia.

A experiencia que propón O Son do Camiño aseméllase cada vez máis a unha verbena contemporánea de gran formato. Un espazo onde conviven públicos moi distintos, non tanto por diálogo como por acumulación. Esa suma constante garante cifras, sold outs e impacto mediático, mais tamén dilúe calquera liña editorial recoñecible. O festival non interpela, acolle. Non constrúe un relato, agrega estímulos.

Esta lóxica dificulta a fidelidade. Resulta complexo sentirse parte dun proxecto cando o proxecto cambia de forma segundo a necesidade do mercado ou da edición concreta. O público responde, ano tras ano, pero máis dende a cita social e o acontecemento que dende unha identificación cultural profunda. O Son do Camiño funciona como lugar onde estar, non tanto como lugar ao que pertencer.

A presenza da música galega, recorrente nos comunicados, encaixa tamén nesa dinámica. Os nomes do país aparecen integrados nun cartel global, compartindo espazo e foco, mais sen que iso implique unha aposta narrativa ou unha lectura de escena. Están, porque teñen que estar. Suman, porque encaixan. Difícil pedirlles máis dentro dun formato que prioriza o volume sobre a intención. E no caso da lingua galega a presenza é totalmente minoritaria. Únicamente Ortiga representa unha proposta que coloca o galego no centro da súa práctica creativa. O resto queda diluído nunha paisaxe sonora onde o local aparece, pero raramente é reinvindicativo coa normalización lingüística.

Nada diso invalida o éxito do festival. Ao contrario: explica boa parte del. O Son do Camiño domina como poucos a arte de converterse en punto neurálxico sen asumir demasiadas posicións. Un festival grande, funcional, perfectamente aliñado co seu tempo e coas súas dinámicas económicas e institucionais.

Segue no centro. Iso é indiscutible. O que resulta máis difuso é saber cara onde mira. Ou se, simplemente, xa non necesita mirar a ningún lado.