Amorodios abre un novo tempo no universo sonoro de Xan Campos

O pianista cangués Xan Campos vén de publicar Amorodios, un novo traballo que marca un punto de inflexión na súa traxectoria, incorporando por primeira vez a voz como parte estrutural do seu universo sonoro e abrindo o jazz a un diálogo máis directo co presente, pero tamén coa tradición.

O disco, editado por Simalbeira e formado por sete composicións orixinais, preséntase como unha peza de tensión constante entre o orgánico e o contemporáneo. A presenza de Faia Díaz —voz e pandeireta— introduce unha conexión explícita coa música tradicional, mentres que o traballo instrumental de Virxilio da Silva e Iago Fernández amplía o campo cara a territorios que transitan entre o rock, a electrónica e a improvisación .

Hai unha idea que atravesa todo o proxecto e que funciona como punto de apoio conceptual. O propio título, Amorodios, remite á imaxe do froito, de nome similar (amorodo), delicado, exposto ao paso do tempo, como metáfora dun presente cheo de contrastes, onde conviven beleza e incerteza, saturación e necesidade de volver escoitar con máis calma .

Nese contexto, o disco móvese nun territorio que non busca reproducir fórmulas coñecidas. A tradición galega aparece como materia viva, non como referencia estética pechada, abrindo un camiño no que o jazz se expande en contacto coa música popular e constrúe unha linguaxe propia, flexible e aberta .

A traxectoria de Xan Campos axuda a entender esta evolución. Cun percorrido internacional consolidado e unha formación que atravesa distintas escolas europeas, o músico leva anos traballando nunha idea de jazz que non entende de límites fixos, máis centrada na relación entre estilos que na súa separación .

A presentación en directo xa tivo un primeiro paso no Teatro Principal de Santiago, e continuará nos próximos días con datas no Jazz Filloa da Coruña e no Auditorio de Cangas, levando este novo repertorio a espazos onde a escoita segue sendo un acto central.

Hai algo especialmente valioso en propostas así. Nun momento no que moitas dinámicas da industria empurran cara á simplificación e á repetición, discos como Amorodios apostan por outro ritmo: o de construír unha identidade propia dende a mestura, a paciencia e o risco.